هجدهمين کانال تلويزيوني سيماي جمهوري اسلامي ايران سهم کودک و نوجوان بود تا با راه اندازي اين شبکه تلويزيوني که حالا روي گيرنده هاي ديجيتال در اقصي نقاط کشور دريافت مي شود آرزوي ديرينه کودک و نوجوان ما براي داشتن يک شبکه دائمي و تماما کارتن و انيميشن برآورده گردد. اما در باب اين اتفاق مهم نکاتي هست که علي الخصوص مسئولين و سياستگذاران اين شبکه بايستي به آنها دقت فراواني داشته باشند؛
اولا اينکه به عنوان يک انتقاد اساسي و جدي به رسانه ملي بار ها عنوان شده است که غالب برنامه هاي کودک و نوجوان پخش شده در شبکه هاي مختلف سيما اختصاص به برنامه هاي سرگرم کننده اي دارد که بعضا پيام قابل لمس و قابل دريافتي براي ترويج ارزشهاي اصيل اسلامي در بين اين قشر نداشته و در برخي از آنها خلأ ارزشهاي انساني و نوعدوستي و ميهن پرستي احساس مي شود و در مقابل بخش قابل توجهي به برنامه هاي تخيلي و خشونت آميز اختصاص دارد و اگر نگاهي به رفتارهاي کودکان امروزي بيندازيم کودکان ما در مقايسه با کودکان دهه هاي گذشته بسيار خشن و با تمايلات خشونت‌‌آميز هستند که بخش قابل توجهي از همين رفتارها به خاطر برنامه هايي است که در معرض ديد کودکان قرار داده مي شود.
البته اين انتقاد به زعم بنده کمي اغراق آميز است و خصوصا در مورد افزايش خشونت و علت هاي آن که متوجه رسانه ملي است نظر برخي کارشناسان به عکس است و اتفاقا کودک امروزي ما آرام تر و آشنا تر به آداب و سنن مثبت اجتماعي و فردي است و شايد بازي هاي رايانه اي متهم رديف اول باشند و سپس محيط خانواده ها که ممکن است به علت پر تنش بودن و يا عدم تربيت صحيح و کمبود محبت باعث اين آسيب اجتماعي در قشر کودک و نوجوان شده باشد و نه برنامه هاي تلويزيوني!

اما به هر حال به عنوان يک انتقاد بايد به آن احترام گذاشت و سعي نمود تا حتي اگر درصد اندکي هم اين انتقاد وارد بود از اين پس در اين شبکه تازه متولد شده برطرف شود. ضمن اينکه بايد اعتراف کرد که به هر حال ايجاد شبکه ويژه کودکان و نوجوانان در حال حاضر‌و در شرايطي که در ميدان حساسي به نام جنگ نرم در حال تقابل با دشمنان هستيم، آن هم دشمني که بزرگترين ومهم ترين ابزارش، ابزار رسانه است، عمل مهمي بوده و استفاده از ابزار هنر براي رساندن پيام به مخاطب و تاثيرگذاري بر مخاطبين، کار بزرگي مي باشد که اگر درست و منطقي به سرانجام برسد مي توان نتايج بسيار بزرگي را در داخل و خارج از کشور انتظار داشت.

اما انتظار مهم ديگري که از دست اندر کاران اين شبکه سيما مي رود اين است که در حوزه «محتوا» در برنامه هاي کودک و نوجوان که بيشتر هم در قالب کارتن و انيميشن هستند، مراقبت هاي جدي به عمل آورند و به سمت گنجاندن مفاهيم غني از ارزشها و معارف ديني و فرهنگي پيش بروند. هر چند منصفانه نيست که برنامه ها و اقداماتي که پيش از اين صورت گرفته است ناديده گرفته شود .

همچنين بايستي در اين حوزه به خودکفايي محتوا و تاثير گذاري بيش از پيش فکر کنيم، چرا که محتواي برنامه هاي کودک و نوجوان شبکه هاي مختلف صدا و سيما نشان مي دهد که حجم برنامه هاي توليد کمپاني هاي خارجي بيشتر از توليدات داخلي است که اکثر اين برنامه ها نه تنها با فرهنگ وارزشهاي ما همخواني نداشته و با جهت دهي خاصي توليد شده است که در دراز مدت آثار سوئي را بر روي آينده سازان جامعه ما به جا خواهد گذاشت که ضرورت توجه به خودکفايي را برجسته تر هم نشان مي دهد. در مجموع بايد گفت که اگر ما خواهان داشتن شبکه اي تخصصي و تاثيرگذار در حوزه کودک و نوجوان هستيم که نه تنها براي کودکان ونوجوان جامعه ما تاثير گذار باشد بلکه در آينده به عنوان الگويي براي ساير کشورهاي اسلامي و نيز توليداتمان براي کودکان ديگر کشور هاي اسلامي و غير اسلامي مورد استفاده واقع گردد، بايد نخست به فکر توليد محتوا و جهت دهي صحيح به اين توليدات باشيم و سپس مقوله خودکفايي را در تيررس اهداف خود نشان بگيريم.

منتشر شده در روزنامه رسالت